ΗΜΟΥΝ Ο ΕΧΘΡΟΣ ΤΟΥ ΕΑΥΤΟΥ ΜΟΥ: Ο Πόλεμος μου ενάντια στο OCD και ο αγώνας για Γαλήνη

Αν έχεις νιώσει ποτέ παγιδευμένος μέσα στο ίδιο σου το μυαλό, αυτό το βιβλίο είναι για σένα.

Έτσι έζησα ολόκληρη τη ζωή μου.

Από τότε που ήμουν παιδί, το μυαλό μου δεν ησύχαζε ποτέ. Σκέψεις που δεν σταματούσαν. Παρεμβατικές εικόνες που δεν ζήτησα ποτέ. Αδιάκοπες αμφιβολίες για οτιδήποτε έκανα. Αόρατες τελετουργίες που απαιτούσαν να ολοκληρωθούν προτού μου επιτρέψουν να νιώσω ασφαλής.

Ήμουν μαθητής με εξαιρετικές επιδόσεις, μέχρι που το μυαλό μου σταμάτησε να μου επιτρέπει να διαβάσω έστω και μία σελίδα. Κάθισα στις σημαντικότερες εξετάσεις της ζωής μου ανήμπορος να γράψω ούτε μία λέξη, βλέποντας το μέλλον μου να γλιστρά μέσα από τα δάχτυλά μου, ενώ εγώ κοιτούσα μια λευκή σελίδα, παγιδευμένος μέσα σε σκέψεις που δεν μπορούσα να σταματήσω.

Ήμουν δεκαεννέα όταν κατατάχθηκα στις Ειδικές Δυνάμεις, ελπίζοντας πως ο πόλεμος έξω από το μυαλό μου θα έκανε επιτέλους να σωπάσει ο πόλεμος μέσα μου.

Έγινε μόνο πιο δυνατός.

Δεκατέσσερις μήνες ξυπνούσα κάθε μέρα ήδη ηττημένος. Δεκατέσσερις μήνες πολεμούσα δύο πολέμους ταυτόχρονα — και μόνο ο ένας από τους δύο είχε στολή.

Υπήρξε μια μέρα που παραλίγο να τρακάρει το αυτοκίνητό μου στον αυτοκινητόδρομο. Μια ψυχαναγκαστική παρόρμηση ανάγκασε τα μάτια μου να φύγουν από τον δρόμο δεκαέξι φορές μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα. Ήξερα ότι μπορούσα να πεθάνω. Δεν μπορούσα να σταματήσω.

Ο κίνδυνος δεν βρισκόταν ποτέ στον δρόμο.

Ο κίνδυνος ζούσε μέσα στο κεφάλι μου.

Υπήρχαν νύχτες που ξάπλωνα στο κρεβάτι και χτυπούσα το στρώμα με τις γροθιές μου, ουρλιάζοντας σιωπηλά με το στόμα ορθάνοιχτο, επειδή κανείς δεν μπορούσε να ακούσει τι συνέβαινε μέσα σε εκείνο το δωμάτιο. Οι γονείς μου βρίσκονταν λίγα μέτρα μακριά. Δεν είχαν ιδέα ότι ο γιος τους πάλευε να επιβιώσει από το ίδιο του το μυαλό.

Υπήρξαν στιγμές που παραλίγο να μην τα καταφέρω.

Μέσα σε αυτό το βιβλίο υπάρχει ένα σχέδιο του πώς έμοιαζε πραγματικά το μυαλό μου. Αριθμοί. Χρονόμετρα. Δαίμονες. Κύκλοι που επαναλαμβάνονταν. Κάθε μέρα. Για χρόνια.

Κι εγώ χαμογελούσα και έλεγα σε όλους ότι ήμουν καλά.

Αυτή είναι η ιστορία της σοβαρής Ιδεοψυχαναγκαστικής Διαταραχής — της πραγματικής της μορφής, αυτής για την οποία κανείς δεν μιλάει.

Εκείνης που σου κλέβει χρόνια από τη ζωή σου.

Εκείνης που σε ακολουθεί μέσα από τον έρωτα, τον πόλεμο, την εξάντληση και τη σιωπή — μια σιωπή τόσο βαριά, που κάποια στιγμή ξεχνάς πώς ακούγεται η ίδια σου η φωνή.

Αυτό είναι το πώς πραγματικά αισθάνεσαι.

Και αυτή είναι η ιστορία του δρόμου προς την έξοδο.

Αυτό είναι το βιβλίο που ο νεότερος εαυτός μου ονειρευόταν να έχει. Εκείνο που έψαχνε κάθε βράδυ, μόνος στο σκοτάδι, πεπεισμένος πως ήταν ο μοναδικός άνθρωπος στον κόσμο που πολεμούσε έναν πόλεμο που κανείς άλλος δεν μπορούσε να δει.

Δεν ήταν μόνος.

Ούτε εσύ είσαι.

Αφιερώνω αυτό το βιβλίο σε κάθε άνθρωπο που δίνει μάχες τις οποίες κανείς άλλος δεν μπορεί να δει.

Στους ανθρώπους που σκέφτονται υπερβολικά.

Σε εκείνους που χαμογελούν, αλλά υποφέρουν.

Σε εκείνους που έχουν αναρωτηθεί αν είναι χαλασμένοι — δεν είστε.

Και στον νεότερο εαυτό μου, που το μόνο που ήθελε ήταν να ζήσει μια μέρα αντί να προσπαθεί απλώς να την επιβιώσει.

Μετέτρεψα αυτό που κάποτε έμοιαζε με πεπρωμένο στη δύναμη να ξαναγράψω τη δική μου πορεία.

Αν τα κατάφερα εγώ, μπορείς κι εσύ.

Αν έχεις νιώσει ποτέ παγιδευμένος μέσα στο ίδιο σου το μυαλό, διάβασέ το.

Αν έχεις δώσει ποτέ μια μάχη που κανείς άλλος δεν μπορούσε να δει, διάβασέ το.

Αν έχεις αναρωτηθεί ποτέ αν θα νιώσεις ξανά ελεύθερος, θα νιώσεις.

Δεν είσαι μόνος.

— Y. Georghiou